Projectvoorstel

Beeld je eens in...

Je verhuist. Je komt binnen in je nieuwe slaapkamer. Naast je staat je valies, met daarin wat kleren en een foto. In de kamer staan twee bedden. Je weet niet welk bed het jouwe wordt, ze zien er allebei hetzelfde uit. In de hoek zie je een lavabo en een spiegel. Verder staan er nog enkele kasten en twee tafeltjes met daarboven rekjes, waar je je foto kan zetten. Het is een nette kamer en de bedjes zijn mooi gedekt. Maar de muren zijn kaal. Je mag er posters hangen als je wil, maar posters heb je niet. Je blijft ook niet lang. Na vijf dagen moet je je valiezen al weer pakken om naar zee te gaan. Best de foto in de valies stoppen, dan heb je alles mee. Je hebt niet veel dat van jou is. Jezelf, je kleren en een foto. Als je moet verhuizen, dan kan je dat op een kwartiertje. Alles is draagbaar, ook je kamer. Want je weet nooit wanneer het weer verandert.
Je stapt op een volle bus. Weer niet alleen. Kan je wel alleen zijn? Je bent vooral een deel van een groep. Een grote groep, met allemaal mensen die je niet over je heen mag laten lopen. Hoe doe je dat? Met lief zijn kom je er niet, dat heb je al snel gemerkt.
Na twee dagen en drie nachten aan zee sta je daar terug. ‘Was dit nu mijn kamer?’, denk je bij jezelf. De kamer ernaast ziet er precies hetzelfde uit. Doet het er eigenlijk toe? Of ben je gewoon inwisselbaar…
Als je later zelf kinderen zal hebben, dan wil je het anders doen. Maar hoe? Je kent alleen dit…

Beeld je eens in… en je krijgt het verhaal van vele van onze kinderen.

Geplaatst

Ons internaat is gewoon een internaat. Het is geen tehuis, geen home, geen welzijnsvoorziening. Maar door het grote gebrek aan plaatsen in andere voorzieningen, worden toch veel kinderen door de jeugdrechtbank of het comité voor bijzondere jeugdzorg toegewezen aan ons internaat. Meer dan de helft van de kinderen die er verblijven zijn er geplaatst.
Kinderen worden niet zomaar geplaatst; stuk voor stuk komen zij uit een problematische opvoedingssituatie, heel vaak dragen ze een enorme emotionele bagage mee in hun valies en is hun leven een bijzonder schrijnend verhaal. Meer dan wie ook verdienen deze kinderen een warme en liefdevolle thuis, een veilige haven van waaruit zij hun geblutste en geschaafde persoonlijkheid opnieuw vorm en richting kunnen geven.
Dit is niet altijd makkelijk, want doorheen hun leven kregen zij vaak niet de juiste strategieën mee om met hun frustraties en emoties om te gaan; gedragsproblemen zijn vaak het resultaat.
De opvoeders die in het internaat werken, stappen desondanks mee in het verhaal van de kinderen en proberen hun energie, liefde en optimisme te delen met hen. Ze doen erg hun best om een warm nest te creëren voor de kinderen. Gewapend met handenvol geduld, proberen ze hen op te voeden tot zelfstandige, weerbare jongeren, gesterkt door een positief zelfbeeld en een rijke persoonlijkheid.

Thuis op internaat

Maar hierbij botsen ze soms op een hoop praktische obstakels. Ons internaat is en blijft een internaat; een groot gebouw met vele gangen, trappen en kamertjes; een omgeving die niet meteen een ‘thuisgevoel’ oproept. Een internaat met maar weinig financiële bewegingsruimte om hier iets aan te veranderen.

Toch blijft het de plaats waar de kinderen verblijven, en in zekere zin ook wonen. Ze brengen er het grootste deel van hun jeugd door, het is hun omgeving, hun leefwereld. Vele geplaatste kinderen hebben nergens meer om thuis te komen. In het weekend en de vakanties gaan ze vaak naar zee, soms naar huis. Zo verliezen ze vaste grond onder de voeten, een referentiepunt, een plaats waar ze ‘thuis kunnen komen’.
Om toch dat ‘thuisgevoel’ te creëren, werden al vele inspanningen gedaan; vooral de leefruimtes werden heel warm en knus ingericht, en ook de gangen kregen al een beurt.
Maar er is meer nodig, veel meer. De slaapkamertjes mogen dan al netjes ogen, met fris en leuk beddengoed, en posters aan de muren, toch blijven het echte internaatskamertjes. En daar willen we iets aan doen.

Mijn kamer

Op zoek naar hoe de ideale kamer er voor een kind moet uitzien, gingen we meer en meer beseffen hoe persoonlijk een kamer is. De ideale kamer kan je zelf inrichten met wat je mooi vindt, met wat helemaal ‘je ding’ is. Het is een plek waar je jezelf kan zijn, waar je je goed voelt. Een plek ook waar je heen kan als je boos bent of verdrietig, of gewoon even alleen wil zijn. Een eigen plekje, jouw kamer, waar je écht kan thuiskomen.
Een kamer is meer dan enkel een ruimte. Een eigen kamer is een eigen smaak, een eigen stijl, een stukje identiteit. Je onderscheidt je ermee van anderen. Hoe ouder je wordt, hoe belangrijker je dat gaat vinden, en op de duur wordt je kamer als het ware een spiegel van je persoonlijkheid.

De kinderen op het internaat worden soms geleefd. Ze moeten van hot naar her, mee met de groep, doen als iedereen en vooral doen wat gevraagd wordt. Alles wordt voor hen geregeld door ouders, opvoeders, jeugdrechters en consulenten; vaak worden zij vergeten als het gaat om beslissingen nemen. Ook hieraan willen we in dit project iets doen.

Deze keer zullen wij het niet zijn die beslissen wat de ideale kamer is, wat mooi is en wat ‘hun ding’ zal zijn. We gaan op stap met de kinderen zelf; zij zullen kunnen kiezen hoe hun kamer er zal uitzien, welke kleur er aan de muren komt, welke lampjes ze leuk vinden en of de gordijnen hun smaak zijn. Weg met de uniforme kamers, met overal dezelfde bedjes, dezelfde kasten en hetzelfde behang aan de muur. Weg met de twee bedden in het midden en kasten tegen de muur. In de plaats moeten gepersonaliseerde kamers komen, met overal andere meubeltjes, toffe accessoires en gezellige eigen accenten. De kinderen gaan mee naar de meubelwinkel en zullen zelf de verfborstel ter hand nemen. En zo maken ze van hun slaapkamer echt een eigen stekje, helemaal van hen.

Stilaan beginnen we dan ook af te stappen van het ‘verhuizen’ tussen leefgroepen. Het wordt de bedoeling dat een kind doorheen zijn of haar verblijf in het internaat, steeds dezelfde kamer behoudt. Ook als ze met de jaren veranderen van leefgroep, zal dit niet langer betekenen dat ze ook van slaapgang moeten veranderen. Zo kunnen ze in hun eigen, gepersonaliseerde kamer blijven, en behoort een slaapgang niet onvermijdelijk tot een bepaalde leefgroep.

Doelstelling

Wat willen we hiermee bereiken? Dat de kinderen het gevoel krijgen dat ze meetellen, dat ze recht hebben op hun eigenheid, recht op een eigen persoonlijkheid, die ze zelf vorm mogen geven. Een mogelijkheid om zich te onderscheiden van de anderen, en dat op een positieve manier. Ze krijgen de kans om even niet enkel een deel van de groep te zijn, maar even helemaal zichzelf te zijn, in alle rust en privacy. Daar geven we hen een plaats voor, en de ruimte en vrijheid om er zelf iets van te maken. Zo geven we hen impliciet de boodschap mee dat zij een plaats in onze maatschappij verdienen en dat hun broze identiteit het waard is om zich in zijn eigenheid te ontwikkelen en volop tot bloei te komen.
Zo hopen we dat ook zij ooit met hun kinderen op stap gaan naar de meubelwinkel, omdat ze beseffen dat een slaapkamer zoveel meer is dan een slaapkamer.

Praktisch

Wat hebben we hiervoor nodig?
Meubels, verf, kwasten, hanglampen, tapijtjes, nachtlampjes, gordijnen, poefs, zeteltjes, muurdecoratie, paravents, kadertjes, magneetborden, … Alles wat een kamer wat gezelligheid en een eigen sfeer kan geven.

We willen graag gaan voor kwaliteit, daarom hebben we ervoor gekozen om te beginnen met één slaapgang. De Rakkermeisjes, een leefgroep van beginnende pubermeisjes, komt hiervoor het beste in aanmerking; de kamertjes zijn er het slechtst aan toe, en de meisjes snakken naar wat privacy, inspraak en eigenheid. Met veel plezier zullen zij de meubelwinkels onveilig maken en de gekste plannen bedenken voor hun kamers. Met misschien wel enige nood aan bemiddeling, zullen de begeleiders zoveel mogelijk open staan voor wat de kinderen willen, en hen helpen in het kiezen, klussen, schilderen, monteren en inrichten.

Met foto’s, dagboeken, collages en verhalen, gaan we ondertussen aan de slag om een website op poten te zetten, waarin we iedereen oproepen een steentje bij te dragen aan de verdere uitwerking van dit project. Zo hopen we op lange termijn het hele internaat om te bouwen tot een plaats waar elk kind zijn eigen plekje heeft.

Tot Slot...

Dat we met de hulp van onze sponsors de start van dit ambitieuze project kunnen verwezenlijken, is een hart onder de riem voor alle mensen in het internaat die zich elke dag opnieuw onvoorwaardelijk en met een enorm enthousiasme inzetten voor onze kinderen. We hopen dat het ook een stevige duw in de rug wordt voor al wie graag op een sociale en menselijke manier wil investeren in de toekomst van deze kinderen… en daarmee ook van onze maatschappij.

Mijn Kamer Mijn Thuis